MultiTrans

Ingezonden column: "De last van ons afgooien"

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

11-03-2014: Vorig jaar rond deze tijd was de stand in de Eredivisie dagelijks onderwerp van gesprek. Elke speelronde weer vergelijken, kijken wat de concurrentie doet, en regelmatig schermprints van Teletekst pagina 819. Want het kon, Play Offs, Europa, niks was nog te gek, FC Utrecht stroomde van energie en draaide als nooit tevoren.

Dit jaar is de stand en het vergelijk met de concurrentie niet anders, maar de context is dramatisch veranderd. De euforie is allang verdwenen en het is bidden, smeken en hopen geworden. Normaal gezien zouden we het fantastisch vinden dat Ajax punten verspeelt tegen Cambuur en Go Ahead Eagles van Twente wint. Normaal wel.... Nu zijn dat pijnlijke feiten, want daarmee staan die clubs weer boven ons op de ranglijst. Boven ons, dus verder van de nacompetitie grens dan wij.

De grens die angstig dichtbij blijft en ik geef toe, ik maak me zorgen. Het is alles of niets, waarbij alles eigenlijk de enige optie is. Maar dan moet er gewonnen gaan worden, en winnen, vooral in uitwedstrijden, is nog niet zo makkelijk gebleken. Laten we nu net bijna alle concurrenten nog in uitwedstrijden gaan treffen.

Aan de supporters ligt het niet. Bij uitwedstrijden zijn de Utrecht supporters altijd luid en duidelijk aanwezig, en zeker in een seizoen als deze verdient dat respect. Respect en dankbaarheid is er, ook vanuit de spelersgroep. Alleen het lijkt wel alsof de energie is weggezogen. Waar vorig jaar alles draaide om teamspirit en de ploeg als één geheel van wedstrijd naar wedstrijd swingde, lijkt nu energie onvindbaar en wil niks meer lukken.

Het kunnen is er. Met Matthieu Delpierre als rustpunt, coach en ervaren kracht is de verdediging een stuk stabieler. Met de onvermoeibare Jens Toornstra op het middenveld, die elke wedstrijd weer een marathon loopt, kan er nooit gezegd worden dat er niet genoeg gewerkt wordt. Het willen is er ook, zie een Jens, Steve, Tommy, iedereen werkt hard. Er lukt alleen te weinig en dan blijkt dat hard werken niet altijd voldoende is.

Meer geluk zou zeker werken. Hoe vaak stonden paal en lat al geen goals in de weg? Hoe vaak heeft Mark van der Maarel niet al aangelegd? De enige keer dat het echt lukte om de bal in de goal te krijgen, was vanuit buitenspel positie. Je gúnt het iedereen zo, maar de wanhoop, de onmacht lijkt een steeds zwaardere last te worden.

Een last die niet gedragen, maar afgegooid moet worden. Bevrijd voetballen, energie die vloeit en geluk afdwingt. Desnoods anti-voetbal en in de counter de overwinning meeslepen. Als het niet mooi kan, dan maar functioneel. Het bewustzijn is er, maar dat moet niet verlammend gaan werken. Op naar zondag, hopen dat het net zo'n bevrijdende wordt als laatst tegen Groningen.