MultiTrans

Ingezonden column: "Adam, Tom en Anouar"

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

29-06-2014: Hoe een kruisband blessure in 2013 het einde van een WK droom betekende*; Hoe Tommy in Brazilië een Tom werd en Hoe Kali weer een Utrechter werd. Ook tijdens de zomerstop gebeurt er meer dan voldoende om FC Utrecht niet te vergeten.

De WK droom die vervloog? Het was die koude avond in januari en we speelden tegen Willem II. Mooie gewonnen pot, maar met een bittere nasmaak. De kruisband van Adam Sarota, die hem bijna een jaar aan de kant hield. In de wedstrijden die hij daarna speelde haalde hij vaak nog niet zijn niveau van het voorgaande seizoen en met een kleine blessure in de laatste weken kon er een definitieve streep door de droom om in het shirt van de Socceroos te spelen in Brazilië. De voorselectie ging nog, daarna viel het doek.

Hoe anders was dat voor Tommy Oar. De vleugelspeler die niet alleen mee ging naar Brazilië, maar daar ook in alle drie de gespeelde wedstrijden een basisplaats afdwong. Én daarbij ook nog in twee van deze wedstrijden de snelste op het veld was. "Skippy" liep tegen Oranje dus ook Arjen Robben eruit. Helaas bleef het, zoals verwacht in deze poule, bij drie wedstrijden, waarbij Tommy de laatste ook nog geblesseerd moest verlaten.

Tommy? Of Tom. Waar Tommy bij FC Utrecht nog wel eens in alle bevlogenheid een jeugdige uitstraling had, straalde er nu ineens een stuk ervaring en volwassenheid van hem af. Kleine jongens worden groot, en spelen op een WK kan daar in korte tijd flink bij helpen. Oprecht trots op Tommy, ondanks de drie nederlagen. Zeker de wedstrijd tegen Oranje is er één waar de Australiërs met veel trots op terug mogen kijken. Daarnaast hebben de jonge spelers een bak ervaring opgedaan die hun in de competitie weer verder gaat helpen. De vraag is alleen of dat bij dezelfde clubs zal zijn, of dat er na hun prestaties op het WK mogelijk een vervolg stap in het vooruitzicht ligt.

En dan is er nog Kali die na een jaar in Limburg weer een Utrechter werd. Ik kan niet anders zeggen dan: welkom thuis. Er is een hoop over Kali gezegd en gedaan. Zijn vertrek was niet chique, in ieder geval, het verhaal zoals wij dat in de media lazen niet. Maar wie kan er zeggen wel altijd de juiste keuzes te hebben gemaakt in het leven? Soms kies je een pad om te leren dat het niet de juiste was. En die ervaring neem je mee, zo ook de ervaring die Kali bij Roda JC heeft opgedaan. Laten we het zien als een tussenjaar, waarin hij ervaring op heeft gedaan, heeft geleerd, en sterker terugkeer bij FC Utrecht. Ik herinner me nog de lof van velen over de dirigent van het middenveld. Het Utregse jochie, hij is er weer, herenigd met zijn jeugdtrainer Robbie Alflen.

Een hoop veranderingen deze zomer: aankopen, verkopen (want zonder zijn maatje Steve had Dave het ook wel gezien bij de FC, zeggen wij met een grote knipoog) en verhuren met het oog op de toekomst. In de nabije toekomst zullen er vast nog dingen wijzigen, maar de intentie is wel duidelijk. Er wordt geprobeerd tijdig een team neer te zetten en daarmee te gaan bouwen op weg naar de eerste competitie wedstrijd en de rest van het seizoen. Op naar de eerste oefenwedstrijd.

 

*niet alleen de kruisband van Adam Sarota gooide roet in het eten van WK dromen, er waren er meer die met een gelijke blessure moesten afhaken. Onder andere ook landgenoot Robbie Kruse, net uitgeroepen tot beste Australische speler, en Oranje en ex FC Utrecht middenvelder Kevin Strootman. We kunnen ze niet allemaal benoemen.