MultiTrans

Ingezonden column: geloven, swingen en inspireren

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

24-11-2014: Het is bijna winterstop en het rechterrijtje is opnieuw een feit. Voorafgaand aan de wedstrijden horen we vaak mooie signalen. De ziekenboeg stroomt leeg, het draait allemaal zo goed, de wil is er, we gaan aanvallend voetbal zien. Vol goede moed met z'n allen naar de Galgenwaard. Passie en er vanaf de eerste minuut vol op klappen. Hoe vaak hebben we dat nu al niet gehoord? Waar wordt er dan op geklapt, vraag ik me dan bij thuiskomst met enige regelmaat weer af.

Vanaf de eerste minuut is er vaak al een soort gelatenheid. Het is allemaal zo moeizaam. De signalen vanaf het trainingsveld zijn zó positief, maar ondertussen speel je gelijk tegen ADO in eigen huis, verlies je daar van Go Ahead Eagles en Cambuur en speel je gelijk tegen Excelsior. Wedstrijden die, FC Utrecht waardig, toch echt gewonnen hadden moeten worden. Alle wedstrijden lijken verloren te gaan op strijd, passie en bevlogenheid.

En wat is dat dan? Gebrek aan conditie? Gebrek aan kwaliteit? Gebrek aan besef wat je eigenlijk aan het doen bent? Gebrek aan kwaliteit, dat geloof ik niet. Daarvoor is er te vaak te goed gevoetbald. Maar des te schrijnender daardoor dat ondanks die kwaliteit, ondanks dat je sóms getrakteerd wordt op een stukje voetbal waarmee je bij de top drie kan spelen, zoveel wedstrijden zomaar verloren gaan.
Wat gaat er mis, als je aanvoerder, de reserve aanvoerder, de reserve van de reserve állemaal geblesseerd moeten afhaken. Of ziek starten en dus logischerwijs afhaken. Er staat een jonge groep, als er dan iets belangrijk is, is het duidelijkheid. Weten wat je moet doen, wat je kan verwachten, op welke positie je speelt. Niets is minder waar, dus automatismen gaan automatisch mis, onzekerheid lijkt de kop op te steken en voor je het weet zie je een hoop lange ballen die ook nog eens niet aan komen.

Typerend ook, dat Mark van der Maarel, rechtsback, maar nu even linksback, want er is eigenlijk geen linksback, maar wel een stuk of vier rechtsbacks, zich met enige regelmaat bij de keeper van de tegenpartij meldt, omdat hij naar voren jaagt. Hij dus wel. Waarom de spits niet? Waarom moet een back de rol van aanjager op zich nemen? Zou het niet veel fijner zijn als een back zich op zijn eigen rol mag concentreren en dat ook van de rest hetzelfde kan verwachten?

Utrecht heeft absoluut een leuke ploeg met potentie. Maar bijna halverwege het seizoen is potentie niet meer datgene waarvoor je naar het stadion moet komen. Dan wil je geloof zien en vertrouwen, niet angstvallig alweer naar onderen gaan kijken en hopen dat de volgende wedstrijd misschien wel een puntje gaat opleveren. Ik wil geloven, ik heb vertrouwen in de spelers an sich, ik wil niet té kritisch zijn.

Maar eerlijk is eerlijk: ik kom wel naar het stadion om iets te zien. Negentig minuten schaken, bij voorbaat al zonder koning, past daar niet bij. Trainer: laat die ploeg geloven, swingen en elkaar inspireren. Dat het kan hebben we onder andere tegen Vitesse gezien, laat het volgende week tegen NAC alsjeblieft weer gebeuren.