MultiTrans

Hoe is het met...Frank Demouge

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

25-04-2013: Aan het eind van seizoen 2011/2012 vertrokken er een aantal spelers bij FC Utrecht. Zo ook Frank Demouge. Na een korte periode in Engeland, kwam de spits in de winterstop terug naar Nederland om het seizoen af te maken bij Roda JC. In Utrecht was Frank `Tulband´ Demouge, de cultnaam die hij verwierf in zijn laatste thuiswedstrijd tegen VVV, zeer gewaardeerd. Vooral zijn tomeloze inzet en scorend vermogen deden het goed bij het publiek in de Galgenwaard. Ook bij Roda JC laat Frank zien nog steeds de goal te kunnen vinden en heeft hij in korte tijd indruk gemaakt op het Limburgse publiek. Tijd om af te reizen naar Sportcomplex Kaalheide in Kerkrade om antwoord te krijgen op de vraag:

 

“Hoe is het nu met Frank Demouge?”

Het gaat heel goed, blij dat ik weer terug ben in Nederland. Ik heb in ieder geval het plezier weer terug. Roda JC is een leuke club, ik heb het hier naar mijn zin. Net als de andere clubs waar ik heb gespeeld is dit een volksclub, een club met een hart. Ik heb daar een goed gevoel bij. Er zijn ook clubs in Nederland waar ik liever niet zou spelen, maar dit past wel bij me.

 

Vertel, je vertrok aan het eind van het vorige seizoen bij Utrecht, en toen?

Ik heb een hele leuke tijd gehad bij Utrecht, alleen voor mij kwam er een kans om in Engeland te spelen, en in onderling overleg met de club heb ik dat gedaan.

Engeland is niet zo’n succes geweest. Het begon goed, maar er kwam een nieuwe trainer. Die had mij niet gehaald en wilde alleen met Engelse spelers werken. Ze hebben daar iets van 35 contract spelers, waarvan 7 of 8 spitsen. Toen hield het op voor mij en zat ik daar alleen maar, terwijl ik graag wilde voetballen.

 

En toen was daar Roda JC…

Ja, er waren nog wel wat clubs. Maar van Roda vond ik dat ze te laag stonden voor het team dat ze hebben en ik zag het ook wel zitten om samen met Malki in de spits te gaan spelen. Ook spreekt het systeem en de sfeer bij Roda me aan, dus daarom de keuze voor Roda.

 

Als buitenstaander denk ik te mogen zeggen dat het een goede keus is geweest?

Ja, acht wedstrijden, vijf goals, het gaat lekker en ik hoop dat ik zo de laatste vier wedstrijden door kan spelen. En hopen dat we geen nacompetitie moeten spelen, maar die kans is wel aanwezig. Komende wedstrijden zijn daarvoor heel belangrijk, het is wel spannend.

 

Wat in Utrecht vaak zo was, en nu ook bij Roda, je bent net binnen en nu al één van de helden?

Nou, held, dat weet ik niet. Het heeft er natuurlijk ook mee te maken dat ik nu een paar doelpunten heb gemaakt in de eerste wedstrijden. Ik weet wat ik kan en wat ik niet kan en ik doe altijd mijn best. Ik denk dat de mensen dat kunnen waarderen. Het is voor Malki ook makkelijker spelen zo, ik probeer om hem uit de wind te houden, zodat hij ook goed uit de verf komt. Dat lukt wel aardig. We spelen veel spectaculaire wedstrijden, 3-3, 2-2, dat is wat minder.

 

Wel 3-3 en 2-2 tegen Vitesse en PSV, niet de minste ploegen.

Dat wel, en voor het publiek is het ook wel leuk dat spektakel, maar we spelen wel veel gelijk en dat levert weinig punten op. Het schiet niet echt op, die gelijkspelletjes. Het is knap, tegen die ploegen, maar we hebben nu gewoon punten nodig. Toch zie je hier ook dat het een mooie club is met een goede sfeer en goed publiek. Het soort club waar ik graag voor speel. Ook het team is heel leuk, buiten het veld gaan we ook met elkaar om. Er zijn alleen wel veel Franstalige spelers, en ik kan een hoop talen, maar Frans?

 

Bij het Utrechtse publiek word je wel gemist. Hoe is dat om te horen?

Dat vind ik wel leuk, maar het gaat nu toch ook goed met de ploeg. Ze doen het heel goed.

 

Wat is jouw mooiste herinnering aan je tijd bij Utrecht?

De Europese wedstrijden. Napoli, Boekarest, Liverpool, dat vond ik wel de mooiste wedstrijden. We hadden ook wel een leuke poule om in te spelen. Want PSV speelde tegen clubs waar ik nog nooit van gehoord had bij wijze van spreken. Die thuiswedstrijd tegen Napoli, het werd 3-3, de Galgenwaard volledig uitverkocht en ijskoud. Zo’n wedstrijd en die sfeer toen, dat vergeet ik nooit meer.

Ik heb het sowieso naar mijn zin gehad in Utrecht. Ik heb gewoon een leuke tijd gehad daar en ik vond Utrecht een mooie club met een fanatieke aanhang. En een mooie stad om te wonen ook.

 

Is het een groot verschil, het leven in Limburg en dat in Utrecht?

Dat kan je wel stellen ja. Ik woon nu in Heerlen. Waar ik in Utrecht woonde (Utrecht Oost), dat was echt leuk en mooi wonen. Overal dichtbij, vlak naast het stadion, het park, de stad. Vooral in de zomer vond ik het echt leuk om daar te zijn. Lekker met mijn scootertje rondrijden. Het is de leukste stad waar ik gewoond heb, zelfs leuker dan Nijmegen, waar ik toch 23 jaar gewoond heb. Het was ook een voordeel dat de jongens allemaal vlak bij mij in de buurt woonden, dus zaten we iedere avond wel bij iemand te kaarten of voetbal te kijken.

 

Spreek je je oud ploeggenoten nog veel?

Ja, ik heb nog veel contact met Mertens en nog wel met anderen zoals Wuytens, Schut, Vorm etc. We hadden echt een leuk team toen, ook buiten het veld, dat is wel één van de leukste teams die ik heb gehad, het eerste jaar dat ik in Utrecht kwam. Het is bij Utrecht altijd gezellig geweest hoor, ik heb ook het idee dat ze daar bij Utrecht wel op scouten, dat het ook gezellig is en bij elkaar past. Maar het eerste jaar, kwam ik van Willem II en ik kende toen maar één of twee spelers waar ik ooit eerder mee gespeeld had, Maguire en Schut, dan moet je ook maar afwachten hoe het gaat. Iedereen heeft me goed opgevangen en ik had het meteen al naar mijn zin. Ik kon het ook eigenlijk met iedereen goed vinden: de trainers, Ton du Chatinier en Jan Wouters, maar ook bijvoorbeeld de materiaalmannen Dirk Heesen en Rob Adelaar. Ik werd niet alleen door het team goed opgevangen, maar door iedereen die bij de club hoort. Ik weet nog wel dat ik daar begon met vier wedstrijden schorsing, dus het duurde wel even voor ik kon debuteren. Maar met Napoli uit was ik erbij, dat was een mooie ervaring.

 

En hoe was het laatst om weer terug te zijn in de Galgenwaard?

Utrecht heeft qua supporters wel een naam en het is altijd maar de vraag hoe je opgevangen wordt. Oud spelers kunnen nog wel eens worden uitgefloten en ik was dan ook echt blij hoe ze mij ontvingen. Dat betekent dat ze vinden dat ik iets goed heb gedaan toen ik daar speelde en ik heb ook altijd mijn best gedaan voor de club. Ik had toen natuurlijk ook mijn afscheid. Ik zou eerst samen met Alje afscheid nemen, maar dat wilde ik liever niet. Hij heeft dertien jaar in het eerste gespeeld, hij moest zijn aandacht krijgen. Ik kon ook niet trouwens, want ik zat in Engeland. Maar ik vond het mooi om terug te zijn en zoals het publiek reageerde. Ik vergeet ook nooit meer de wedstrijden tegen Ajax, die beladen sfeer, zoals dat leefde bij het publiek, die haat. Dat vind ik leuk, met oefenwedstrijden doe je mij geen plezier, maar zo’n wedstrijd, met die sfeer en veel druk erop, dan ben ik op mijn best.

 

Hoe was het om met Duplan te spelen?

Volgens mij, iedereen die je die vraag stelt begint te lachen. Ik vond het altijd heel fijn om met hem te spelen. Het is een speler met rust in zijn spel, goede acties en hij maakt belangrijke doelpunten. Het is een fijne jongen om mee te werken. In het heetst van de strijd is het soms moeilijk om met hem te praten, maar dat hebben heel veel jongens. En wel op een leuke manier hoor. Buiten het veld is hij ook helemaal niet zo, dan is het een hele rustige jongen. Hij is gewoon heel fanatiek en wil altijd winnen.

 

Frank lacht als hij verder gaat

Hij kan héél slecht tegen zijn verlies, met alles. Met spelletjes moet je hem ook goed in de gaten houden, want dan wil hij nog wel eens vals spelen. Dat is wel een puntje om aan te werken voor hem, geef dat maar door. Met voetvolley, dat speelden we vaak, ook na de training in de kleedkamer. Dan lagen ineens de lijnen anders, in zijn voordeel. Dat speelde ik vaak tegen hem en dat won hij nog niet zo makkelijk. Maar met pingpong bijvoorbeeld verslaat niemand hem, dan is hij net zo snel als in het veld.

Maar zonder dollen, Edu is een eerlijke en slimme jongen, en absoluut een goede speler.

 

Toch wordt er later nog een klein stukje toegevoegd aan het hoofdstuk Duplan:

Als hij Nederlands praat, als hij boos is, dan kan je mij opvegen, dan moet ik echt lachen. Of toen die supporters zo kwaad waren, uit na de Graafschap. Er waren er echt veel toen we ’s avonds terugkwamen. Duplan ging de supporters te woord staan. Met die mooie Franse tongval “We doen echt ons best”. Dat zal ik nooit vergeten, dat was dan eigenlijk wel weer leuk. Ohja, en hij moet mijn naam een keer goed uitspreken. Hij kan dat echt niet. Maar verder, het is natuurlijk ongelofelijk hoe snel en goed hij Nederlands heeft geleerd. Dat heeft hij echt snel opgepakt. We maken er grapjes over, maar hij doet het wel.

 

Terug naar Frank zelf. Wat zijn je doelen, what’s next?

Ik sta nog een jaar onder contract in Engeland, dus in principe ga ik daarheen. Ik hoop daarna nog een jaar of twee jaar in Nederland te spelen. Ik word in de zomer 31 en ik wil ook niet doorgaan tot mijn hele lichaam kapot is. Ik ben nu fit en voel me goed, dus nu wil ik nog voetballen. Ik hoop in dat ik volgend jaar al in Nederland kan spelen, maar dat is afwachten. Ik hoor wel links en rechts wat interesse, maar alles wat ik weet is dat ik terug moet naar Engeland. Misschien zeggen ze wel: “ga maar lekker terug naar Nederland”. (Lachend) Dan ga ik ook weer terug. Maar één van die twee zal het wel worden, het is dus alleen even afwachten welke van de twee, en als het Nederland wordt, waar precies.