MultiTrans

Hoe is het met...Adam Sarota

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

25-11-2013: Edouard Duplan is inmiddels hersteld van zijn blessure, maar de Utrechtse ziekenboeg is nog lang niet leeg. Op zondag 27 januari scheurde Adam Sarota de voorste kruisband van zijn rechterknie in de wedstrijd tegen Willem II. Bijna tien maanden later staat hij klaar om zijn rentree te maken in het Beloftenelftal van FC Utrecht. Hoe beleefde Sarota de tussenliggende tijd en wat zijn zijn doelen nu hij eindelijk weer mag spelen? De sympathieke middenvelder vertelt.

 

Het gaat goed met me. Ik train volop en alles gaat goed. Er zijn dagen geweest dat ik wel wat pijn voelde aan die knie, maar dat is nu over, ik voel me lekker en daar ben ik blij mee.

Terug naar die zondagmiddag in januari. Je verstapte je en greep naar je knie. Wist je meteen dat het serieus mis was?

Toen het gebeurde had ik wel meteen veel pijn, maar toen de fysio me overeind hielp en ik wat ging lopen trok het wel weg, dus ik dacht dat het meeviel en ging terug het veld in. Als ik rende voelde het wel raar, instabiel, maar pas toen ik probeerde een bal te schieten wist ik dat er echt iets mis was en dat ik niet meer verder kon. Ze vertelden me op de club dat ik 's nachts veel pijn zou hebben, maar toen ik 's morgens wakker werd viel het wel mee. Toen hoopte ik dat het toch niet mijn kuisband zou zijn.

In het ziekenhuis maakten ze de scan en dat was meteen duidelijk. De kruisband was echt afgescheurd. Toen was ik er wel even kapot van, ook omdat ik eigenlijk een paar dagen later in het vliegtuig zou stappen om met het Nationale elftal te spelen. Het was vervelend, maar als je hoort dat het je kruisband is, weet je dat het zes tot negen maanden gaat duren. Het overkomt meer spelers, kijk maar naar Willem (Janssen), Cedric (van der Gun) en Jacob (Mulenga).

Persoonlijk was ik onder de indruk van de manier waarop je met de situatie om ging. Al heel snel had je het geaccepteerd en keek je weer vooruit.

Ja, het was gebeurd en ik kon er niks meer aan veranderen. Het heeft geen zin om er langer over na te denken. Als je er met een negatieve houding aan begint, kan het alleen maar langer duren. Het is gebeurd, je moet er mee omgaan.

De reactie van de supporters was fijn. Ik heb veel "beterschap" berichtjes gekregen en dat werkte heel positief. Dat hielp me echt.

Welk deel was het moeilijkst? Het begin van je revalidatie, of juist de laatste loodjes?

Voor mij het begin, omdat je na de operatie weinig kan doen. De eerste twee weken ongeveer waren het zwaarst. Ik kon niet autorijden en kon eigenlijk nergens heen, dus ik lag op de bank of op bed. Mijn knie reageerde behoorlijk op de operatie, dus het duurde wat langer en dan kan je alleen maar wachten.

En nu mag je weer wedstrijdritme gaan opbouwen?

Ja, maandag (25-11-2013, red.) speel ik de eerste minuten in het Beloftenelftal, dus ik hoop dat het goed gaat. Ik kijk er echt naar uit, het is de eerste wedstrijd in ruim negen maanden. Ik zou al iets eerder gaan spelen, maar een tikje op de training zorgde ervoor dat ik nog vier weken langer moest wachten. Dat maakt nu niet meer uit, ik ben gewoon blij dat ik maandag weer mag spelen.

Hoe zie je jouw rol in het team wanneer je weer terug bent?

Eerst wil ik me op mezelf concentreren. Ik hoop dat alles goed blijft gaan met mijn knie en ik wil het goed doen voor het team. Ik hoop dat ik terug kan komen zoals ik speelde voor de blessure. Als iedereen kan spelen waar zijn kracht ligt, dan moet het goed komen. We hebben een goed middenveld als iedereen fit is. We hebben veel blessures, maar ook goede spelers en een goed team.

De eerste focus ligt voor Sarota bij het opdoen van wedstrijdritme en belangrijk zijn voor FC Utrecht. In de verte ligt nog een ander doel als stip aan de horizon: spelen op het WK in Brazilië met de nationale ploeg van Australië.